နွားမင်းဇာတ်

နွားမင်းဇာတ်

ရှေးရှေးတုန်းက ဗာရဏသီပြည်မှာ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး စိုးစံတော်မူစဉ်အခါက ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုမင်းကြီးမှာ သားတော်တစ်ပါး ရှိပါတယ်။ သားတော်ဟာ အလွန်အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး ဘာအမှုကိစ္စမှ မရှိဘဲ အချိန်ကို ကုန်လွန်စေတတ်ပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ မင်းသားဟာ နန်းတော်ဥယျာဉ်တော်မှာ လေညှင်းခံရင်း စဉ်းစားခန်းဝင်နေပါတယ်။ 'ငါ့ဘဝမှာ ဘာမှ အရေးမပါတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပဲ။ ဘာမှ အကျိုးမရှိဘူး။ ဘာမှလည်း မလုပ်ချင်ဘူး' လို့ တွေးနေပါတယ်။

ထိုအချိန်မှာပဲ နန်းတော်အနီး ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦးရဲ့ အိမ်ကနေ ပျော်ပွဲစားထွက်တဲ့ လူအုပ်ကြီးရဲ့ အသံကို ကြားရပါတယ်။ အဲဒီကုန်သည်ကြီးဟာ သူရဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနဲ့ လူအများရဲ့ ချီးကျူးမှုကို အမြဲတမ်း တပ်မက်နေသူ ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ ဥစ္စာပစ္စည်းတွေနဲ့ အခမ်းအနားတွေ ပြုလုပ်ပြီး လူတွေကို ဖိတ်ခေါ်ကာ ဂုဏ်ပြိုင်လေ့ရှိပါတယ်။ ဒီနေ့လည်း သူဟာ အလွန်ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပွဲကြီးတစ်ပွဲကို ကျင်းပနေတာပါ။

မင်းသားဟာ အဲဒီအသံကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ စိတ်ဝင်စားသွားပါတယ်။ 'အဲဒါ ဘာပွဲများလဲ' လို့ အမတ်တစ်ယောက်ကို မေးပါတယ်။ အမတ်က 'အရှင်မင်းသား၊ အဲဒါ ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦးရဲ့ ပွဲတော် ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ပြသချင်လို့ ကျင်းပတာပါ' လို့ ဖြေပါတယ်။ မင်းသားဟာ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် 'အေး... အဲဒါဆို ငါလည်း လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာမှ မလုပ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုနေမလဲ' လို့ တွေးမိပါတယ်။

မင်းသားဟာ နန်းတော်ကနေ ထွက်လာပြီး ကုန်သည်ကြီးရဲ့ ပွဲတော်ကို သွားကြည့်ပါတယ်။ ပွဲတော်ဟာ အလွန်စည်ကားလှပါတယ်။ လူအများဟာ ကုန်သည်ကြီးကို ချီးကျူးစကားတွေ ပြောနေကြပါတယ်။ မင်းသားဟာ ပွဲတော်ကို ကြည့်ရှုရင်း စိတ်ထဲမှာ စဉ်းစားပါတယ်။ 'ဒီကုန်သည်ကြီးဟာ တကယ်ပဲ ပျော်ရွှင်နေရဲ့လား။ ဒါမှမဟုတ် လူတွေရဲ့ ချီးကျူးမှုကို အကြောင်းပြုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးနေတာများလား' လို့ တွေးပါတယ်။

မင်းသားဟာ ပွဲတော်ကနေ ပြန်လာပြီးနောက် သူရဲ့ နွားအုပ်ဆီကို သွားပါတယ်။ မင်းသားဟာ နွားတွေကို အလွန်ချစ်ခင်မြတ်နိုးပါတယ်။ သူဟာ နွားတွေကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ မင်းသားဟာ နွားအုပ်ထဲက နွားမတစ်ကောင်ကို တွေ့ပါတယ်။ အဲဒီနွားမဟာ အလွန်လှပပြီး ကျန်းမာပါတယ်။ မင်းသားဟာ အဲဒီနွားမကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ရပ်ကို ခံစားရပါတယ်။

'ဒီနွားမဟာ ဘာကြောင့် အလွန်အေးချမ်းပြီး စိတ်ကျေနပ်နေရတာလဲ။ သူ့မှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူဟာ ပျော်ရွှင်နေပုံပဲ' လို့ မင်းသားတွေးပါတယ်။ မင်းသားဟာ အဲဒီနွားမကို အနီးကပ် လေ့လာပါတယ်။ နွားမဟာ မြက်ကို စားသောက်ပြီးနောက် သစ်ပင်ရိပ်အောက်မှာ အိပ်စက်အနားယူပါတယ်။ ဘာအသံမှ မပြုဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေပါတယ်။

မင်းသားဟာ နွားမရဲ့ အမူအကျင့်ကို ကြည့်ရှုရင်း တရားရပါတယ်။ 'အေး... ဒီနွားမဟာ ဘာမှ မတောင်းဆိုဘူး။ ဘာမှ မလိုချင်ဘူး။ သူ့မှာ ရှိတာနဲ့ ကျေနပ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် သူဟာ အလွန်အေးချမ်းနေတာပဲ။ ငါကတော့ လူ့ဘဝမှာ ရှိတာနဲ့ မကျေနပ်ဘဲ အမြဲတမ်း တောင့်တနေတယ်။ ဒါကြောင့် ငါဟာ ပျော်ရွှင်မှုမရှိဘူး' လို့ နားလည်ပါတယ်။

မင်းသားဟာ နွားမရဲ့ အပြုအမူကို အတုယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ သူဟာ နန်းတော်ကနေ ထွက်လာပြီး တောထဲမှာ နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ပါတယ်။ သူဟာ ရိုးရိုးတန်းတန်း ဝတ်ဆင်ပြီး လူအများနဲ့ အဆက်အသွယ် မလုပ်တော့ပါဘူး။ သူဟာ မြက်ပင်တွေ၊ သစ်သီးတွေနဲ့ အသက်မွေးပါတယ်။ သူဟာ နွားမလိုပဲ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ပါတယ်။

တစ်နေ့မှာတော့ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးဟာ သားတော်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတပြီး လိုက်လံရှာဖွေပါတယ်။ အမတ်တွေနဲ့အတူ တောထဲကို ရောက်လာပါတယ်။ မင်းကြီးဟာ သားတော်ကို တွေ့တော့ အလွန်ဝမ်းသာပါတယ်။ 'သားတော်၊ မင်း ဘာကြောင့် ဒီလို တောထဲမှာ နေရတာလဲ။ ပြန်လာပါကွယ်' လို့ ခေါ်ပါတယ်။

မင်းသားဟာ ဖခင်မင်းကြီးကို ရှိခိုးပြီး 'အဖဘုရား၊ ကျွန်ုပ်မှာ ဘာမှ မလိုချင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်ုပ်မှာ ရှိတာနဲ့ ကျေနပ်ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်ဟာ နွားမတစ်ကောင်လို အေးချမ်းစွာ နေထိုင်လိုပါတယ်' လို့ ဖြေပါတယ်။ မင်းကြီးဟာ သားတော်ရဲ့ စကားကို ကြားပြီးနောက် အံ့သြပါတယ်။ သို့သော်လည်း သားတော်ရဲ့ ဆန္ဒကို လေးစားပါတယ်။

မင်းကြီးဟာ သားတော်ကို ပြန်ခေါ်လာပြီး မင်းသားဟာ နန်းတော်မှာ ပြန်နေပါတယ်။ သို့သော်လည်း သူရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားဟာ ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။ သူဟာ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး ဘာအမှုကိစ္စမှ မရှိတော့ပါဘူး။ သူဟာ တရားထိုင်ပြီး သမာဓိကို ပွားများပါတယ်။ သူဟာ နွားမလိုပဲ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ပါတော့တယ်။ မင်းကြီးဟာ သားတော်ရဲ့ အပြောင်းအလဲကို မြင်ပြီး အလွန်ဝမ်းမြောက်ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်းသားဟာ နန်းတက်ပြီး မင်းအဖြစ်ကို ခံယူပါတယ်။ သူဟာ အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ စိတ်ထားနဲ့ ပြည်သူတွေကို အုပ်ချုပ်ပါတယ်။ ပြည်သူတွေဟာ မင်းကြီးရဲ့ တရားမျှတမှုနဲ့ အေးချမ်းမှုကို ချီးကျူးကြပါတယ်။ မင်းကြီးဟာ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နွားမလိုပဲ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။